Muzyka

The Beatles

O The Beatles słyszeć musiał każdy. Wywodzą się z Londynu i w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku namieszali w muzyce tak, że echo ich działalności słychać do dzisiaj. Ten legendarny zespół powstał w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym szóstym pod inną nazwą. Zaczynali jako rock'n'rollowcy, ale w miarę rozwoju ich muzyka stała się bardziej zróżnicowana, często zahaczająca o hard rock, rock psychodeliczny, barokowy pop czy blues. W składzie Paul McCartney, John Lennon, George Harrison i Ringo Starr podbili cały świat, nagrali tuzin albumów studyjnych, z których każdy okazał się hitem, a na ich koncertach działy się rzeczy do tamtej pory niewyobrażalne. Tysiące, dziesiątki tysięcy ludzi tłumami próbowały być jak najbliżej sceny. Dochodziło do zbiorowej histerii, fani i fanki byli zakochani w swoich idolach, hałas na koncertach był ogromny, między innymi dlatego Beatlesi postanowili zawiesić działalność koncertową pod koniec lat sześćdziesiątych. Nagrali jeszcze kilka albumów studyjnych, w tym White Album, ale po odejściu Johna Lennona we wrześniu tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego dziewiątego roku McCartneya w kwietniu następnego roku, zespół się oficjalnie rozpadł i nigdy nie powrócił.

Boysbandy

W pewnym momencie historii muzyki bardzo popularne stały się boys bandy. Najczęściej czteroosobowe, składające się, jak sama nazwa wskazuje, z samych mężczyzn zespoły muzyczne. Szczególnie popularne były one pod koniec ubiegłego wieku, a większość z nich powstała jako suma pracy sztabów fachowców odpowiedzialnych za kompozycję, teksty, choreografię, charakteryzację, ubrania, marketing, czy PR. Wkład tych specjalistów miał na celu stworzenie zespołów, które się sprzedadzą. Tak więc artyści mieli za zadanie jedynie bycie twarzą, produktem kierowanym do zazwyczaj nastoletniej, damskiej publiczności. Choć oczywiście zdarzały się zespoły, które sukces osiągnęły samodzielnie, zdecydowana większość znana szerszej publiczności była efektem działań mającym w tym pomóc. Popularność stała się głównym celem działalności i było to dość proste do osiągnięcia, bo grunt w postaci nastolatek był dość podatny. Fenomen takich zespołów rozpoczął się na przełomie osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych lat dwudziestego wieku. Jednymi z pierwszych były New Kids On The Block oraz Backstreet Boys. Kolejnym sukcesem producentów był N'Sync, w którego skład wchodził solowy dziś wokalista i aktor Justin Timberlake.

Kompozytor muzyki filmowej John Williams

Jeden z najsłynniejszych kompozytorów muzyki filmowej. Pięciokrotny zdobywca nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej, dziewięciokrotny laureat nagrody Grammy, Poza tym może pochwalić się niezliczonymi nominacjami i pracą z najwybitniejszymi reżyserami. Jego utwory zna prawie każdy dlatego, że są wyjątkowe i zapadają w pamięć oraz dlatego, że w trakcie swojej bardzo długiej kariery nie zwalniał tempa ani o krok i praktycznie co roku raczył widzów wspaniałymi podkładami. Mowa o Johnie Williamsie. Urodził się w Stanach Zjednoczonych w tysiąc dziewięćset trzydziestym drugim roku, ukończył studia muzyczne na University of California, a jego kariera filmowa rozpoczęła się w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku rolą kompozytora muzyki dla programów telewizyjnych i seriali. Przysłużył się muzyce filmowej przywróceniem do łask wykorzystywania wielkich orkiestr w soundtrackach, a sławę przyniosła mu wyjątkowo płodna współpraca z Georgem Lucasem. Komponował muzykę między innymi do wszystkich części Gwiezdnych Wojen, zachwycając poruszającymi, monumentalnymi wręcz utworami. Znany jest także ze ścieżek dźwiękowych do ekranizacji sagi o Harrym Potterze. Jego syn, Joseph również zajmuje się muzyką.

Two Steps from Hell

Muzyka w trailerach, zwiastunach i spotach reklamowych rządzi się swoimi prawami. Jej głównym zadaniem jest nie tylko wpasowanie się w to, co widoczne jest na ekranie, ale wbicie widza w fotel. Jest to zadanie trudniejsze niż przy komponowaniu muzyki filmowej, ponieważ widz i słuchacz pozbawieni są kontekstu, są to zazwyczaj produkcje trwające od kilkudziesięciu do kilku minut, a więc nie ma czasu na budowanie emocji, trzeba uderzyć nimi od razu. I często udaje się to świetnie. Kto nigdy nie dostał gęsiej skórki oglądając zwiastun jednego z hollywoodzkich produkcji? Obiecuję, że nie stało się to za sprawą montażu, ani urywkowych scen, pierwsze skrzypce w trailerowej orkiestrze gra muzyka. Prawdziwymi mistrzami w tej dziedzinie są producenci wytwórni Two Steps from Hell. Działająca od dwutysięcznego szóstego roku i prowadzona przez Thomasa J. Bergersena oraz Nicka Phoenixa wykorzystuje w swoich utworach orkiestry, chór oraz muzyków z całego świata. TsfH wydało do tej pory blisko tuzin albumów studyjnych i mnóstwo pomniejszych produkcji, a ich muzykę można było usłyszeć między innymi w zwiastunach Harry'ego Pottera i Księcia Półkrwi, Star Treka, czy dwóch ostatnich części Mass Effect.

Marek Grechuta – rockowy poeta

Marka Grechutę znają wszyscy, nawet jeśli nie są fanami poezji śpiewanej i lektur omawianych na lekcjach języka polskiego. Jest też wielokrotnie coverowanym artystą, chociaż mało która nowa wersja jego piosenek jest udana. Był jedyny w swoim rodzaju.

Urodził się w 1945 roku w Warszawie, ale większość życia związany był z Krakowem. Wcale nie miał wykształcenia muzycznego – zamiast konserwatorium skończył architekturę. Interesował się też rzeźbiarstwem, malował. Jego piosenki odniosły sukces, bo do poezji śpiewanej włączył elementy rockowe, co nadało im melodyjny klimat, strawny dla szerszej publiczności. Współpracował m. in. z zespołem Anawa, Marylą Rodowicz, Piwnicą pod Baranami.
Z Markiem Grechutę kojarzymy przede wszystkim takie utwory jak: Korowód, Magia obłoków, Wiosna – ach to ty, Będziesz moją panią, Nie dokazuj, Dni, których nie znamy, Świecie nasz. Album w Malinowym chruśniaku powstał na podstawie poezji Leśmiana.

Od młodości Grechuta chorował na chorobę afektywną dwubiegunową, co utrudniało mu zarówno codzienne życie jak i pracę artystyczną. W trudnych chwilach wspierała go żona Danuta. Objawy przybrały na sile pod koniec życia artysty. Zmarł nagle w 2006 roku, został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Lady Pank i Borysewicz

Zespół Lady Pank powstał w 1981 roku we Wrocławiu. Jego twórcami byli Jan Borysewicz i Andrzej Mogielnicki, a wspierali ich perkusista Andrzej Polak i gitarzyści Paweł Mielczarek i Edmund Stasiak, w późniejszym okresie również Janusz Panasewicz.

Obok Perfectu, Republiki Grzegorza Ciechowskiego, Oddziału Zamkniętego, Manaamu czy Bajmu uznawani się za najpopularniejszą grupę rockową lat 80-tych. Nazwę zapożyczyli od jednej z pierwszych piosenek, czyli Mała Lady Punk.
Wydali łącznie ponad 20 płyt, u szczytu popularności grali ponad 350 koncertów rocznie (to prawie jeden dziennie!). W 2016 roku wprowadzili na półki nową płytę Miłość i władza. Do największych przebojów Lady Pank zaliczyć można Kryzysową narzeczoną, Mniej niż zero, Wciąż bardziej obcy, Tańcz głupia tańcz, Zawsze tam, gdzie ty, Fabryka małp, Marchewkowe pole, Zostawcie Titanica (pamięci ofiar katastrofy), Zamki na piasku.

Wprawdzie wiele osób ze starszego pokolenia pamięta skandal z Borysewiczem, gdy pokazał przyrodzenie na koncercie z okazji dnia dziecka, ale wciąż trzeba oddać, że muzyka i piosenki Lady Pank na stałe zagościły w sercach Polaków. Ich rockowo-punkowe brzmienie słychać wciąż przy ogniskach i na imprezach studenckich.

Perfect symbol polskiego rocka

Lata 80-te w Polsce to nie tylko zawirowania polityczne i społeczne, ale także nowa fala w muzyce rozrywkowej. Od big beatu z lat 60-tych do rocka lat 80-tych wiodła daleka droga i niewiele starych zespołów przetrwało ten okres. Jednym z nowym grup, która wtedy wypłynęła jest Perfect.

Założyli go w 1977 roku Zbigniew Hołdys, Basia Trzetrzelewska, Ewa Konarzewska, Zdzisław Zawadzki, Paweł Tabaka i Wojciech Morawski. Po dwóch latach dołączył do nich Grzegorz Markowski, który po odejściu Hołdysa w 1993 roku jest głównym liderem zespołu. Grają typowego rocka, ale mają do tego charakterystyczną oprawę muzyczną. Początkowe utwory miały charakter konformistyczny i dlatego były uwielbiane przez młodzież – w samym 1981 roku sprzedali ponad milion płyt.

Ich największe przeboje to między innymi: Ale wkoło jest wesoło, Autobiografia, Chcemy być sobą, Nie płacz Ewka, Niewiele ci mogę dać.

Po reaktywacji w 1993 roku Perfekt nadal działał, chociaż na jego koncerty nie przychodziło już tyle fanów co dziesięć lat wcześniej. Na stałe wpisali się w polską scenę muzyczną i nadal wydają albumy i koncertują. Wprawdzie ich dorobek to 8 płyt, ale zawsze były one niesamowicie dopracowane. Zostali uhonorowani Fryderykiem i Telekamerą.

Queen i Freddie Mercury

Zespołem, który wpisał się do historii rocka jest brytyjski Queen. Powstał w 1970 roku w Londynie i tworzyli go Brian May, Roger Taylor, John Deacon i oczywiście najbardziej rozpoznawalny Freddie Mercury.

Nie można ich jednoznacznie skategoryzować jeśli chodzi o gatunek muzyczny. W większości grali rocka i pop. Do ich niezapomnianych przebojów należą takie utwory jak: „We Will Rock You”, „We Are the Champions” (często puszczany podczas wszelakich imprez sportowych), „A Kind of Magic”, „Bohemian Rhapsody”, „Under Pressure”, „The Show Must Go On” (wykorzystany w filmie Moulin Rouge!, opowiada o ostatnich chwilach wokalisty i jego walce z chorobą).

Piosenki Quuenów były szeroko wykorzystywane w filmach, serialach i musicalach. Zawitały także do gier komputerowych np. Grand Theft Auto czy Guitar Hero.

Od 1988 roku Queen przestało koncertować i udzielać wywiadów. Postępująca choroba Freddiego doprowadziła do jego śmierci w 1991 roku. Kolejny singiel i zyski z niego jego koledzy zadedykowali walką z AIDS. Fani i krytycy docenili zespół przyznając im miano najlepszej grupy z Wysp Brytyjskich wszech czasów przez BBC radio oraz wpisując do Rock and Roll Hall of Fame w Stanach Zjednoczonych i Anglii.

Roxette współczesna Abba

Roxette to obok Abby najbardziej rozpoznawalny szwedzki zespół muzyczny. W jego skład wchodzą Marie Fredriksson i Per Gessle. Piosenkarze współpracowali ze sobą już wcześniej w zespole Gyllene Tider, gdzie Gessle był głównym wokalistą, a Fredriksson śpiewała w chórku. Samo Roxette powstało w 1986 roku.

Początkowo sukces odnieśli tylko w ojczystej Szwecji. Jednak pewien amerykański student z wymiany zabrał ich płytę z utworem The Look do Stanów Zjednoczonych, gdzie poprosił kolegę o puszczenie jej w radio. Tak Roxette stało się popularne na całym świecie podbijając listę Billboardu.

Co płyta to przynajmniej kilka przebojów: Listen to Your Heart, It must have been love (wykorzystane jako soundtrack w filmie Pretty Woman z Julią Roberts), The Look, Sleeping in my car, Real Sugar, Joyride, Crash! Boom! Bang!, Room Service, Soul Deep, Neverending Love.

Roxette miało kilkuletnią przerwę, gdy wokalistka zmagała się z rakiem mózgu, ale powrócili z nowymi płytami i trasami koncertowymi po 2009 roku. Wciąż cieszą się niesłabnącą popularnością, a mało kto nie zna ich największych hitów. Warto zapoznać się także z ich dorobkiem solowym, choć w większości śpiewali wtedy po szwedzku. Per Gessle śpiewa również w zespole Gyllene Tider.

The Animals – dom wschodzącego słońca

Obok Beatlesów istniał w Wielkiej Brytanii inny brytyjski zespół rockowy, który występował w garniturach. Mowa oczywiście o The Animals. Powstali w 1963 roku, do dnia obecnego schodzili się i rozchodzili wiele razy, a wszyscy członkowie zespołu prowadzili solowe kariery, ale nigdy nie odnieśli takiego sukcesu niż jako zespół.

Wśród hitów The Animals od razu nasuwa się "Dom wschodzącego słońca" – "The House of the Rising Sun" z 1964 roku. Warto obejrzeć teledysk do tej piosenki – niskobudżetowy, bez efektów specjalnych, tylko muzycy i wokalista. To bardzo dobrze podkreśla wydźwięk tego folkowego pierwotnie utworu znanego już przed I wojną światową. Próbował go zaśpiewać m. in. Bob Dylan, ale bez większego sukcesu. Inne ich przeboje to: Don't Let Me Be Misunderstood, Don't Bring Me Down, Just a Little Bit, Winds of Change, Don't Bring Me Down czy Memphis Tennessee.

W 1994 roku zespół został uhonorowany wpisem na listę Rock and Roll Hall of Fame. Obecnie grają w nim John Steel, Mick Gallagher, Pete Barton, John E. Williamson oraz Danny Handley. Z bardziej zasłużonych wokalistów należy wspomnieć Erica Burdona. Łącznie wydali ponad 20 płyt i na stałe zapisali się w kanon brytyjskiego rocka.

Czesław Niemen – ojciec polskiego rocka

Najlepiej rozpoznawalnym artystą starego pokolenia jest niewątpliwie Czesław Niemen. Jego "Dziwny jest ten świat" jest puszczany często nie tylko w radio, ale także wykorzystywany w reklamach, a Sen o Warszawie jako hymn kibiców Legii Warszawa przed każdym meczem od 2004 roku.

Czesław Juliusz Niemen-Wydrzycki urodził się w 1939 roku na terenie obecnej Białorusi. Z muzyką zetknął się w chórze szkolnym i kościelnym, chodził też do klasy fortepianu w szkole średniej. Uciekając przed wcieleniem do Armii Czerwonej rodzina zdecydowała się na repatriację w 1958 roku. Po pierwszych sukcesach na Festiwalu Młodych Talentów przystał do zespołu Czerwono-Czarni, potem zmienił go na Niebiesko-Czarnych i Akwarele, aby zdecydować się na karierę solową.

Niemen ma na koncie ponad 20 albumów i wiele ponadczasowych piosenek jak na przykład: Dziwny jest ten świat, Sen o Warszawie, Czy mnie jeszcze pamiętasz, Wspomnienie, Płonąca stodoła, Bema pamięci żałobny rapsod, Baw się w ciuciubabkę, Pod papugami, Czas jak rzeka.

Artysta zmarł na raka w 2004 roku, spoczywa na cmentarzy powązkowskim, a żegnało go kilka tysięcy ludzi. Odeszła legenda i człowiek, który stworzył podstawę polskiej muzyki rozrywkowej okresu powojennego.

The Rolling Stones – niegrzeczni chłopcy

Kolejnym znanym angielskim zespołem, tym razem z Londynu, jest założony w 1962 roku The Rolling Stones. Obecnie członkami grupy są: charyzmatyczny Mick Jagger, gitarzysta Keith Richards, perkusista i gitarzysta Ron Wood oraz perkusista Charlie Watts. Przez popularnych "stonsów" przewinęli się także grający na gitarze Bill Wyman i Brian Jones, klawiszowiec Ian Stewart oraz Mick Taylor.

Ich największe przeboje to: Sympathy for The Devil (podobno inspirowany bułhakowskim Mistrzem i Małgorzatą), Angie, pacyfistyczna Gimme Shelter, Brown Sugar, chyba najbardziej znane (I Can’t Get No) Satisfaction, Start Me Up z charakterystycznym wstępem, Paint It Black, Wild Horses. Wydali łącznie 50 albumów koncertowych, studyjnych i składanek. Są jednym z najlepiej zarabiających zespołów – w 1999 roku przekroczyli 100 mln dolarów zysku rocznie.

The Rolling Stones grali także w naszym kraju – w 1967 roku dali dwa koncerty w Sali Kongresowej w Warszawie, w 1998 roku w Chorzowie na Stadionie Śląskim oraz w 2007 roku na stołecznym Służewcu.

Mick Jagger z kolegami stworzył ponadczasowy i wpisujący się w kanon światowej muzyki rozrywkowej zespół. Mimo iż grali w podobnym okresie jak na przykład Beatlesi potrafili stworzyć swój niepowtarzalny styl. Zawsze grali nieco na przekór.

The Beatles – legendy rocka

Punktem obowiązkowym na liście każdego muzycznego fana są The Beatles. Czterech chłopaków z Liverpoolu na zawsze weszło do kanonu muzyki rozrywkowej, a ich piosenki znają wszyscy niezależnie od wieku czy gustu muzycznego.

Paul McCartney, Ringo Starr, John Lennon i George Harrison zaczęli wspólnie śpiewać w 1960 roku. Od razu zdobyli popularność i byli wzorem dla innych zespołów, jak choćby polskie Czerwone Gitary. Mimo iż byli samoukami i nie znali nut, ale potrafili trafić do tłumów. Dopóki grali jako niegrzeczni chłopcy w skórach żadna wytwórnia nie chciała z nimi nawiązać współpracy. Gdy zmienili styl na słynne garnitury od razu podpisali kontrakt z EMI. Byli także pierwszym brytyjskim bandem, który podbił amerykański, dość hermetyczny rynek muzyczny. Aż do rozpadu zespołu w 1970 roku byli ikonami młodzieży. Później rozwijali solowe kariery. Tragicznymi wydarzeniami było zabójstwo Lennona w 1980 roku oraz śmierć Harrisona w 2001 roku.

Do największych hitów "żuczków" należą: Yesterday, Yellow Submarine, Let it be, A Hard Day's Night, Help, All You Need Is Love, Michelle. Piosenek Beatlesów nie sposób nie znać. A warto zmierzyć się z całą ich dyskografią i prześledzić przebieg kariery.

Tina Turner – królowa rocka

Tina Turner jest nazywana królową albo babcią rocka. I chyba nie ma się za to obrażać, bo trzeba przyznać, że w przeciwieństwie do niektórych gwiazd zachowała wyjątkową klasę mimo upływu lat. A jak zdobyła takie miano?

Tina, a naprawdę Anna Mae Bullock, urodziła się w 1939 roku w USA. Urodę zawdzięcza rodzicom – Indiance i Afroamerykaninowi, a zdolności wokalne chórowi gospel, gdzie brała pierwsze szlify w świecie muzyki. Potem przyszedł czas na rhytm & bluesa i soul, a także chórki. Tutaj zauważył ją muzyk Ike Turner. Współpraca skończyła się popularnym duetem i małżeństwem.

Niestety szczęście nie trwało długo. Jak wielu muzyków Ike miał problemy z alkoholem, narkotykami i przemocą rodzinną. Medialny rozwód w 1978 roku nie był najlepszą reklamą. Przełom nastąpił w 1984 roku, zarówno w sferze muzycznej jak i wizerunkowej. Nowa fryzura, styl ubierania się na seksbombę i przebojowe piosenki były strzałem w dziesiątkę. Wszyscy kojarzą przecież takie piosenki jak Private Dancer czy The Best.

Tina miała także epizody filmowe. Zagrała z Melem Gibsonem w Mad Maxie, gdzie nagrała piosenkę We Don't Need Another Hero. Zaśpiewała też Golden Eye dla serii o Bondzie. 200 mln sprzedanych płyt, wiele odznaczeń, symbol seksu i wspaniały charakterystyczny głos oto cała Tina Turner.

Dla kogo jaka muzyka?

Muzyka jest dobra na wszystko. To pozostaje bez wątpliwości. Do tego, łagodzi obyczaje i oczywiście przynosi wiele innych korzyści. Wystarczy tylko wsłuchać się w ulubioną muzykę, a już przenosisz się w swoich myślach do innego świata, przeżywasz intensywniej, wczuwasz się i intuicyjnie rozumiesz, co jej wykonawcy chcą Ci przekazać. Czy jest jakikolwiek rodzaj muzyki, który nie znalazłby swoich odbiorców? Żadna profesjonalna dziedzina nie pozostaje bez echa. Jest tyle różnych gatunków, że w zależności od humoru można „przestawić się” na słuchanie danego z nich. O rocku mówi się, że słuchają go osoby o skomplikowanej osobowości, lubiący wyzwania, zdeterminowani – bo i jego dźwięki potrafią zmotywować nawet na siłowni. Disco polo znajduje przeważnie odbiorców wśród tych, którzy cenią sobie przyjemną, lekką muzykę. Z kolei hip hop – kto miał ciężkie chwile, ten wie, jak wspaniale jest go posłuchać i wręcz w ten sposób pozbyć się emocji związanych z różnymi przeżyciami. Klasyczna muzyka jest znowu postrzegana jako idealne źródło inspiracji dla twórców, intelektualistów, osób cechujących się bardzo zrównoważonym, spokojnym trybem życia. A Ty – jakiej Ty lubisz słuchać? Podziel się z nami swoimi wrażeniami!

Tego nie powinieneś przegapić!

Jednym z wykonawców muzycznych, z jakimi naprawdę warto się zapoznać, jest studio Accantus. To wspaniałe studio zaprasza do współpracy wielu utalentowanych muzycznych wykonawców wyróżniających się olbrzymim talentem i możliwościami wokalnymi. Często muzyka, którą wykonują, należy do utworów znanych z najbardziej rozpoznawalnych musicali filmowych I popularnych bajek. Tym bardziej talent tych młodych ludzi zachwyca, zdumiewa i wręcz rzuca na kolana. Ich przykładowych utworów można posłuchać na popularnym serwisie muzycznym, ale ostrzegam – porażają swoją pracą! Kiedy raz posłuchasz, będziesz do nich wracał jeszcze wiele razy. Mają niemalże nieograniczony repertuar, czym skutecznie się wyróżniają, a ich muzyka jest dobra na wszystko -i wtedy, kiedy jesteś w humorze, i wtedy, kiedy masz chandrę. Zresztą, liczby świadczą same za siebie – mają bardzo wiele wyświetleń, a do tego można również wybrać się na ich koncert i posłuchać ich na żywo! Wystarczy poszukać w Internecie, kiedy mają koncerty I zaopatrzyć się w bilety. Ich muzyka nie ujdzie na sucho! To ten rodzaj artystów, których w trosce o własne wrażenia kulturalne nie powinieneś przegapić. Zresztą, długo by tu o tym pisać – najlepiej przekonać się o tym sam.

Różne typy muzyczne

Co jest w stanie niemal zawsze poprawić Ci humor? Co sprawia, że czujesz się lepiej? Oczywiście, odpowiedź jest prosta – to muzyka, nieodmiennie, od pokoleń, ma swój niesamowity wpływ na lepsze samopoczucie. Tak wiele gatunków, przy czym każdy inny, wiele z nich w zupełnie inny sposób odnosi się do poruszanego w tekście tematu. Jaką muzykę Ty wolisz? Preferujesz rock, może coś cięższego, jakiś metal, a może w ogóle zapatrujesz się na zupełnie inny rodzaj muzyki, taki jak hip hop, a może… disco polo? Niezależnie od tego, jakiej tak naprawdę muzyki lubisz słuchać codziennie, na pewno zgodzisz się ze mną, że nie warto poprzestawać na znajomości tylko określonych artystów, wykonawców i warto zapoznawać się również z innymi, takimi, którzy dopiero startują na scenie muzycznej. Przykładem jednego z ciekawych zespołów, którego rozwoju byłam bezpośrednim świadkiem, jest na przykład Happy Sad. Wykonawcy rockowej muzyki zaczynali od koncertów w Skarżysku, potem promowali się w mniejszych okolicznych miastach, następnie udało im się wybić i trafić na listę utworów słuchanych przez radio w całej Polsce. To wybitny przykład na to, że nie wolno się poddawać, warto robić swoje, a sukces sam przyjdzie pewnego dnia.

Co na poprawę humoru?

Mówi się, że „muzyka łagodzi obyczaje”. Możliwe, że tylko ta klasyczna, bo słuchacze dwóch różnych nurtów niekoniecznie mogą się wzajemnie zrozumieć. Ciekawym faktem jest, że nie wszyscy mogą słuchać tej samej muzyki. Pomijając, że często wybieramy muzykę w zależności od naszego nastroju i humoru, to jeszcze do tego zwykle z upodobaniem słuchamy konkretnego gatunku. Czy jest to sprawa naszego wychowania, tego, czego słuchali nasi rodzice? Możliwe. Możliwe też, że bardziej jest to sprawa tekstu, rytmu, melodii w danym utworze i tym, czy się z nim utożsamiamy. Można spotkać się ze stwierdzeniami, że dla przykładu najbardziej skomplikowani ludzie identyfikują się z muzyką rockową. Ci, którzy poszukują wrażeń estetycznych, harmonii życiowej i spokoju, raczej będą słuchać muzyki klasycznej, ewentualnie relaksacyjnej. Ci z kolei, którzy przeszli przez nieciekawe doświadczenia życiowe już od najmłodszych lat, mogą mieć tendencje do słuchania i identyfikowania się z muzyką ulicy – hip-hopem. Kto będzie słuchał jazzu? Kto na co dzień słucha muzyki trance? A kto identyfikuje się z muzyką pop? A czy Ty słuchasz tylko jednego rodzaju muzyki, czy też może lubisz zapoznawać się z nowymi stylami?

Muzyczne gusta

Gusta muzyczne – to temat jak rzeka. Gatunków jest cała moc – od hip hopu, po rock, pop, disco polo, trance, house i wiele innych. W internecie dostępnych jest też wiele utworów, które trudno zaklasyfikować do jakiegokolwiek z podstawowych nurtów. Muzyka, jaką znamy dzisiaj, ewoluowała w porównaniu do innych dziedzin – dopiero w ostatnim stuleciu. Muzyka elektroniczna ma swój początek w wielu zespołach rockowych – to, co dziś uznaje się za muzykę elektroniczną, a zalicza się często do tego również tak zwane „techno” – to wszystko pochodzi od zespołów takich jak Pink Floyd i inne. Każdy z nas lubi posłuchać dobrej muzyki, ale nie zawsze nie każdy gatunek muzyczny musi nam odpowiadać. Najbardziej popularna jest oczywiście muzyka pop, kojarzona z królem popu Michaelem Jacksonem.
Interesującą sprawą są też przeróbki znanych utworów. Cieszą się one dużą popularnością i również są rodzajem przedstawienia własnej wizji tego utworu w przypadku osoby, która taki remake tworzy.
Każdy ma swoje upodobania I gusta muzyczne, jedni będą chętniej słuchali rocka, inni – disco polo. Od czego to zależy? To ciekawe pytanie. Może to, czego słuchaliśmy od dziecka, ma na to wpływ? Niezależnie od tego, warto jest poszerzać swoje muzyczne horyzonty.

Metody gry na gitarze.

Jedną z zalet gry na gitarze jest ogrom sposobów grania. Oto kilka z nich
1. Staccato- chodzi w niej i to, aby każdy grany dźwięk był wyraźnie od siebie oddzielony.
2. Legato- grane dźwięki nie powinny mieć zauważalnych przerw, lecz przechodzenie do kolejnych akordów powinno odbywać się płynnie.
3. Hammer-on- grane dźwięki wydobywa się nie przez szarpanie strun prawą ręką, lecz poprzez uderzenie w struny lewą ręką. Dlatego też metodę tę nazywa się także młoteczkowaniem.
4. Pull-off- metoda analogiczna do poprzedniej- dźwięk powstaje dzięki dynamicznemu oderwaniu palca od struny.
5. Slide- wydobywanie dźwięków poprzez przesuwanie palca wzdłuż struny na inne progi; można to wykonywać zarówno w górę (na przykład z pierwszego progu na piąty) jak i w dół (na przykład z piątego progu na pierwszy).
6. Vibrato- technika szczególnie popularna wśród gitarzystów elektrycznych, polegająca na tym, aby palec przytrzymując strunę wprawiasz w drgania, co daje wibrujące dźwięki.
7. Muffled string- polega na przytłumieniu strun lewą ręką.
8. Bend- metoda polegająca na mocnym podciągnięciu struny w poprzek gryfu, dzięki czemu można uzyskać dźwięk o pół tonu lub nawet o cały ton wyższy. Czasami stosowany jest również podciąganie i opuszczanie struny dla efektu wibracji.

Preferencje muzyczne Polaków

Muzyka jest nieodłączną częścią życia każdego człowieka. Znaczna większość społeczeństwa nie wyobraża sobie dnia bez jakiejkolwiek muzyki. Jednak wiadome jest, że nie wszyscy słuchają tego samego. Jak wyglądają preferencje Polaków co do muzyki? Właśnie tak:
Około 59% polskiego społeczeństwa słucha tak samo często muzyki polskiej jak i zagranicznej. Blisko 84% uważa, że przy odpowiedniej muzyce łatwiej się zrelaksować. Około jedna trzecia część naszych rodaków słucha muzyki – głównie stacji radiowych, w których wiodącym gatunkiem muzycznym jest pop. Dla blisko 13% Polaków muzyka to prawdziwa pasja oraz które zajmują się muzyką profesjonalnie. Natomiast ponad 58% naszego społeczeństwa stanowią słuchacze przypadkowi, dla których bez znaczenia jest gatunek słuchanej muzyki.
Najpopularniejszym gatunkiem muzycznym w Polsce jest pop, który jest słuchany najchętniej przez osoby w wielu od 15 do 49 lat. Drugie miejsce w rankingu popularności zajmuje disco polo, słuchany głównie na wsiach, w małych miastach oraz przez osoby w wieku powyżej 50-ego roku życia. Trzecie miejsce zajmowane jest przez rock, który jest popularny głównie wśród młodzieży w wieku od 15 do 19 lat. Jedynie około 10% słucha takich gatunków muzyki jak jazz czy smooth jazz i chill-out.

Perfect

Perfect- zespół muzyczny grający muzykę pop i pop rock. Został założony w 1977 roku w Warszawie. Początkowy skład zespołu to perkusista Wojciech Morawski, grający na gitarze basowej Zdzisław Zawadzki, wokalistki: Basia Trzetrzelewska i Ewa Konarzewska oraz keyboardzista Paweł Tabaka. Niedługo potem do grupy dołączył śpiewający gitarzysta Zbigniew Hołdys, którego w 1980 roku zastąpił Grzegorz Markowski.
Pierwszą płytą zespołu jest wydany w 1981 roku album „Perfect”, który uzyskał status platynowe płyty. Rok później wydano „UNU”, a dwanaście lat później powstał „Jestem”, za który zespół otrzymał złotą płytę. W 1997 wydany został także uzyskujący status złotej płyty album pod tytułem „Geny”. Dwa lata później światło dzienne ujrzała płyta o nazwie „Śmigło”, a pięć lat po niej „Schody”. Rok 2010 przyniósł ze sobą powstanie albumu pod tytułem „XXX”, także nagrodzony złotą płytą. Na razie ostatnią płytą Perfect jest wydany w 2014 roku album pod tytułem „DaDaDam”, za którego sprzedaż zespół został nagrodzony kolejną złotą płytą.
Mimo iż Perfect istnieje już prawie czterdzieści lat, nadal jest niezwykle popularny, a jego utwory są znane niemalże wszystkim Polakom. Nieśmiertelna „Autobiografia” została uznana z hymn młodzieży lat 80-tych i do dziś jest grana w wielu radiostacjach.

Czerwone Gitary

Czerwone Gitary to zespół muzyczny założony w 1965 roku w Gdańsku. Grupa grała muzykę rockową. Na początku w skład zespołu wchodzili Bernard Dornowski, Krzysztof Klenczon, Jerzy Kossela, Jerzy Skrzypczyk, którzy są założycielami grupy, i Henryk Zomerski. Obecnie zespół oprócz Jerzego Koselego i Jerzego Skrzypczyka dodatkowo tworzą Mieczysław Wądołowski, Arkadiusz Wiśniewski, Marek Kisieliński, Dariusz Olszewski.
W 1966 Czerwone Gitary wydały swoją pierwszą płytę- "To właśnie my". Znajdują się na niej nieśmiertelne i do dziś grane w stacjach radiowych "Nie zadzieraj nosa", "Matura" czy "Historia jednej znajomości".
W kolejnych latach zespół Czerwone Gitary wydał kolejne albumy, z których wszystkie zdobyły ‘Złote Płyty’. Dodatkowo w 1969 roku zespół otrzymał nagrodę "Midem", która jest przyznawana za największą ilość sprzedanych płyt, w kraju z którego pochodzą.
Ostatnie dwie płyty zostały wydane odpowiednio w 1999 roku („Jeszcze gra muzyka”) i 2005 roku („Czerwone Gitary OK”).
Aktualnie zespół Czerwone Gitary nie są na szczycie listy popularności, jednak każdy zna choćby kilka ich utworów. Część z nich – na przykład „Matura”, „Ciągle pada” czy „Anna Maria” występują czasami w książkach do muzyki w szkołach gimnazjalnych.

IRA

IRA- jeden z ulubionych zespołów osób w wieku między trzydzieści a czterdzieści pięć lat. Grupa gra muzykę rockową, a powstała ona 1987 roku w Radomiu. Na początku w jego skład wchodzili: Artur Gadowski, Kuba Płucisz, Wojciech Owczarek, Darek Grudzień i Grzegorz Wawrzeńczuk.
Po dwóch latach muzykowania- w roku 1989- zespół nagrał pierwszą płytę "IRA". W roku 1991 premierę miał drugi album nazwany "Mój Dom". Dwa lata później ukazała się kolejna płyta "1993", a w następnym roku miał premierę album "Znamię", W roku 1995 powstała kolejna płyta- "Ogrody". Po tym wydarzeniu zespół zawiesił działalność aż do roku 2002, kiedy to wydana została "Tu i teraz". Nowy skład zespołu IRA tworzyli: Artur Gadowski, Piotr Sójka Wojtek Owczarek i Zbyszek Suski. W roku 2004 wydano dwa albumy- pierwszy "Ogień" , oraz druga, która jest zapisem koncertu jubileuszowego.
Zespół IRA już na początku swojej kariery zdobył wiele nagród- między innymi za debiut roku czy najlepszy zespół rockowy. Mimo iż dzisiaj grupa nie jest najbardziej popularna, radiostacje często puszczają na przykład ‘Ona jest ze snu’ czy ‘Szczęśliwego Nowego Jorku’, wywołując przy tym falę nagłego zgłośnienia radia w wielu polskich domach.

Rock

Rock jest jednym z najbardziej popularnych gatunków muzyki. Genezę swojej chwały zdobył w latach sześćdziesiątych minionego stulecia, choć uznaje się, iż jego początek sięga lat czterdziestych dwudziestego wieku. Rock kojarzy się przede wszystkim z gitarą elektryczną i basowa, perkusją i instrumentami klawiszowymi.
Pod koniec lat sześćdziesiątych z rocka powstały inne podgatunki muzyczne, takie jak folk rock, blues, blues-rock, jazz, fusion oraz jazz-rock. W lata siedemdziesiąte przyniosły ze sobą powstanie soft rocka, glam rocka, heavy metalu, hard rocka, rocka progresywnego, rocku i punku. W latach osiemdziesiątych swój początek miały między innymi new wave, punk hardcore i rock alternatywny. Następna dekada dała początek grunge, britpop oraz indie rock.
Zespół rockowy zazwyczaj składał się z gitarzysty elektrycznego i basowego, wokalisty, perkusisty oraz instrumentalisty klawiszowego. Czasami w skład grupy wchodzili także osoby grające na przykład na harmonijce ustnej.
Obecnie rock jest drugim najczęściej słuchanym gatunkiem muzyki na świecie (wyprzedza go tylko pop). Jest on popularny głównie wśród ludzi, którzy swoją młodość przeżywali w latach siedemdziesiątych osiemdziesiątych dwudziestego wieku.