Muzyka polskiego średniowiecza

Znaną do dziś jest muzyka polskiego średniowiecza, która śpiewana była w języku łacińskim. Język ten był urzędowym w tamtych czasach i nie tylko nim pisano, ale również odprawiano nabożeństwa i świeano po łacinie. Pojawiła się muzyka chrześcijańska – chorałowa, która miała swój początek tuż po wprowadzeniu chrześcijaństwa. najbardziej wykorzystywana była w zakonach i klasztorach, własnie tam szczególnie o nią dbano. Muzyka ta służyła opiewaniu patronów nie tylko rodzimych, ale również tych przybranych. Najstarszą polską pieśnią, która stała się również zabytkiem=m jest Bogurodzica. Ma ona charakter jednogłosowy, ametryczny (śpiewana była poza tekstem). Pochodzi z XIII wieku i ma charakter pieśni melizamatycznej. Największy wysyp jednogłosowych pieśni nastąpił między XIV i XV wiekiem. Miały one już w użyciu polskie teksty, które były związane z różnymi świętami i wydarzeniami. Pierwszym kompozytorem polskim był Wincenty z Kielczy, który urodził się około 1200 roku. Był on księdzem i zakonnikiem. Właśnie jego autorstwa była pieść Gauda Mater Polonia, która śpiewana była za czasów Władysława Łokietka. Pierwsza kapela dworska powstała za czasów Jagiełły, zaś na Uniwersytecie Jagiellońskim zaczęto wykładać muzykę.