Muzyka Klasycyzmu a muzyka klasyczna

Pomiędzy barokiem a romantyzmem nastąpił wielki rozwój muzyki klasycznej. Ujawnił się on w drugiej połowie XVIII wieku, a obejmował lata 1750-1820. Są to jednak daty umowne. Nazwa klasyczny pochodzi z łaciny, gdzie wyrażony był słowem classicus. W dosłownym tłumaczeniu oznacza "doskonały". Główną cechą klasycyzmu było zwrócenie się w stronę symetrii, przejrzystości oraz równowagi w wykorzystywaniu środków artystycznych. Pojęcia te stały niejako w opozycji do baroku, gdzie dominował przesyt i bogactwo formy. Dziś muzyką klasyczną nazywamy muzykę poważną, jednak należy pamiętać, że niegdyś była to nazwa prądu, jaki dominował w literaturze i sztuce. Również zawładnął muzyką. W dobie klasycyzmu zaczęto tworzyć muzykę homofoniczną, która była klarowna. Własnie w takim kierunku zaczęli uciekać słynni kompozytorzy klasycyzmu. najczęściej powstawały następujące formy muzyczne: rondo, wariacje oraz sonata. Zostały one nazwane formami typowo klasycznymi w historii muzyki, ponieważ w tym czasie cieszyły się największą popularnością. na czas klasycyzmu przypada również niezwykły rozwój muzyki instrumentalnej, która do dzisiejszego dnia cieszy się popularnością. Koneserzy muzyki często odwracają się w kierunku klasycyzmu.