Historia dźwięku

W 340 r. p. n.e. w starożytnej Grecji słynny uczony i filozof Arystoteles twierdził, że zarówno światło jak i dźwięk rozchodzą się w powietrzu za pomocą fal, podobnie jak fale morskie, a bez powietrza rozchodzenie się jednych i drugich byłoby niemożliwe.
60 r. n. e. – Rzymski naukowiec Gajusz Pliniusz stwierdził, że błyskawica i odgłos gromu w czasie burzy to elementy tego samego zjawiska. Błyskawicę widać wcześniej niż słychać odgłos gromu z powodu mniejszej prędkości dźwięki niż światła.
1654 r. – Otto von Guericke wykonał pompę próżniową, za pomocą której wyssał powietrze ze słoja. Po wstawieniu dzwonu do słoja i usunięciu z niego powietrza okazało się, że dzwon nie wydaje dźwięku, co dowiodło, że do przenoszenia fal dźwiękowych potrzebne jest powietrze lub inna substancja.
1876 r. – Alexander Graham Bell wynalazł sposób zmiany dźwięku na impulsy elektryczne, w celu wysłania ich na odległość – jego "mówiący telegraf" to dzisiejszy telefon.
1898 r. – Vlademar Paulsen dokonał jako pierwszy zapisu magnetycznego dźwięku na kawałku kabla – można to nazwać wczesną wersją magnetofonu.
1927 r. – Powstał pierwszy film dźwiękowy pt. "The Jazz Singer".
1947 r. – Charles "Chuck" Yeager został pierwszym człowiekiem, który przekroczył barierę dźwięku w samolocie odrzutowym Bell X-1.
1982-83 r. – Rozpoczęcie masowej produkcji płyt CD (Compact Disc).